Miskan Ang Bayot Kabalo Mahigugma (Gugma.. Kasakit.. Siya.. Ako.. Pareha me na Lalaki.. Naghigugmaay.. Aduna Bay Kaugmaon namong Duha? Kung ang tanan Gababag sa Among Gugma.. Kini nga Storya Kay usa sa mga storya na dile nimo mabasa lang sa kilid sa kalsada.)

Ako si clinton, usa ka normal na bayot. dile tantong itsuraan pero sige ug tutukan sa mga tao. dile ko sexy parehas sa uban pero gi iligan sa uban. pero miskan ingun ana wala pa koy uyab.daghan ang gaingun na utukan daw ko pero dile ko mutou nila kay tanang tawo utukan.. gadako ko sa usa ka permissibo ug usa ka pamilya na ako ra ang bayot. lisod ang akong kahimtang ilabi na kay sige ra ko naa sa balay walay nightlife, hilig ko mag ampo kung nabaye pa ko basin Rosario ang akong pangalan. Tanang nobela saulado nako, tanang misteryo memoryado na ko.. daghan nagingun na ako pwede na daw mahimong madre..

hilom ko na pagkatawo kung wala ko pangutan.a dile pud ko mutubag maghilom lang ko. miskan dile me parehas ug opinyong sa akong ka isturya mag hilom ra giapon ko kay ako ang klase sa bAyot na gitawag nila na gapuyo sa kabinet..

daghan nag ingun na sayang daw ang akong itsura maman na bayot ko pero para ka nako walay sayop kung ma bayot ka basta wala kay gibuhat na makasakit sa uban. na labag sa pong sa atong Ginoo.

Pero wala nako damhan na muabot ang panahon na ako usa ka bayot maibog sa usa ka lalaki.. gwapo siya.. Itsuraan.. Datu... Daghan ang ga lanat niya pero wala nako damhan na sa ako pa siya nanguyab.. naboang na ba ni siya? gi trippinggan lang dagway ko niya?

ana ng tagaan ko niya ug toblerone.. ihatud ko niya.. manghatag siya ug mga pagkaon.. usahay atngan ko niya pero wala ko ga pakita ug miskan gamay na espesyal na pagtaggad niya.. una tungod kay ig.agaw siya sa akong ig.agaw.. miskan dile mi kadugo matawag gihapon siya na pamilya.. matawag nako siya na pamilya..

niana siya na dile daw lat.ay ang mahigugma dile sayop na ang duha ka kasing kasing magpakita sa ilang paghigugma anay.. tanang tawo naay gahom na mahigugma ug dapathigugmaon..

pero...

gi punggan nako ang akong kaugalingun na siya higugmaon ug panggaon kay ako usa ka bayot.. madaot siya sa iyang pamilya.. mag inunsaon ng iyang dunggog? na siya usa ka lalaki ganahn ug bayot kaysa sa babaye? na siya  gwapo itsuraan ug adunahan nga anaay maanyag na kaugmaaon dauton na ko? dile ko ganahan na tamas tamason siya sa mga tawo tungod ka nako.. mao nang gipunggan nako ang akong gugma para ka niya..

sige na na siya mag stay sa apartment ako tabangan nako siya sa iyang ga assignments ug projects.. nagging mag bestfriends kami pero siya ganahan siya na labaw pa.. wala koy laing mabuhat ipangutana ko niya kung nahigugma ba daw o niya.. nga miskan gamay naa ba koy gugma para ka niya.... kabalo ko mangisog mo sa akong iyubag niana ko na Wala... Ug naa koy Gihugma na lain.. Pagtalikod niya.. sa Pagsirado niya sa pultahan wala siya kabalo naa ko nag pika ug hilak naghigda sa akong katre... kung pwede lang unta na kai... na kung na babaye lang unta ko.. na kung unta aduna koy kusog para angkunon nako na ako nahigugma pud niya... naa ko dile nako kaya na wala siya kouban nako..  na ganahan ko mapreso sa iyang humot na lawas samtang gisulti nako niya ang akong gugma.. kung pwede lang unta na kaming duha  SIYA UG AKO hangtud sa ulahin.. 

Pero dile.. dapat nakong itago ang akong gugma niya kay puro sakit ug kadaot lang ang akong dala para ka niya.. masakitan lang me duha.. 

Wala na siya nag pakita nako.. semana.... bulan... sa ika pito ka bulan na hibal.an nako na naa na siyay laing uyab.. sakit kaayo.. ganahan ko mudalagan niya.. atubangon siya ug itug.an niya tanan na akong gitago nga gugma.. sakit kaayo mura ko ug mamatay.. murag gi hinay hinay ug tuslok sa dagum ang akong kasing kasing...

..

sa ika siyam na bulan..

nakadawat ko ug usa ka sobre gikan ka niya.. nalipay ko.. nakaingun ko na ginoo kung mubalik lang siya nako.. buhaton na nako ang tanan.. higugmaon nako siya,, pero ulahi na ang tanan.. WEDDING INVITATION ang akong nadawat..

Nidalagan ko paingun sa ilang balay.. Gitug.anan nako siya sa akong tanan na gugma nako para ka niya.. pero ulahi na ang tanan. na ako na higugma pud nako siya. nihilak siya sa akong atubangan.. buros ang baye... wala me mabuhat duha kung dile ang mag halog ug hilakanay sa kilid sa kalsada gawas sa ilang gate... 

..

Sa adaw sa ilang kasal naa ko sa simbahan naa sa ulahiang pila.. gakayot sa sobre na akong ihatag niya.. nga adunay mga sukat nako.. ug ang diary nako na gisulatan nako sa akong gugma na dile nako mapagawas... wala koy plano na mulantaw sa ilang kasal.. pagkahuman nako ug hatag mu palayo na ko nila.. palayo...

usa ka oras ang nilabay wala pa gihapon siya ni abot.. duha ka oras....

ug ako nakadawat ug txt gikan sa ako nga ig.agaw nga siya naa sa ospital na disgrasya.. paingun sa akong apartment..

...

Atangi kung unsa ang sunod na mahitabo.

Ang Nakatagong Pag-ibig: Unang Tibok

Maraming mga bagay ang pilit nating ikubli maaring dahil sa ayaw nating magbago ang kasalukuyang sitwasyon o para panatilihin ang relasyon. Mga bagay na maaring makasira sa relasyon niyo bilang magkaibigan. At ito ang nangyari sa akin. Ilang taon ko nang kasama ang tao na to. Naging kaibigan, kasangga, tagapagtanggol ko sa mga taong pilit na sinasaktan ako, mga taong nakakintal na sa kanilang isipan na ang pagiging isang Bakla ay salot sa lipunan. kaya't dapat itong kutyain, yurakan, at pahirapan. Sa mga panglalait at pasakit na natanggap ko pinili kung maging tahimik. Tanggap ng mura at panlalait dito, doon, tanging sa pamilya ko lang ako nakakadama ng ginhawa, ginhawa mula sa boung araw na insulto.

Hanggang sa dumating ang tao na ito, Naging mag kaklase kami, kalilipat pa lang niya ng school nun, ako nakaupo lang sa isang tabi habang naghihintay na magsimula ang klase. pilit kung itinatago ang aking presensya para di naman ako ang maging sentro ng usapan, tuksuhan at mga pang iinsulto. Nakayuko lamang ako at itinatago ang aking mukha.

Nang biglang  pumasok ang aming guro kasama ang lalaking ito, biglang nagkaroon ng katahimikan ang boung classroom, ang mga nag iingay na mga kababaihan ay wala kang maririnig na kahit na anong salita na namutawi sa kanilang mga bibig.

Habang ang maririnig mulang mula sa mga kalalakihan ay "Psss, Gwapo pa man ko ana". kahit nag kararoon na nang katahimikan ay itinatago ko pa rin ang aking sarili. Hanggang sa sinimulan na siyang ipinakilala nang aming guro sa loob ng klase.

nagsimula siyang magsalita sa magandang boses sinabi niya ang salitang "Hi" at biglang naghiyawan ang mga kababaihan. Hindi ko alam kung bakit nanatili pa rin akong nakayuko kahit nag iingay na sila. Baka dahil sa alam ko at batid ko na kahit tumingin man ako hindi din ko din siya masyadong makita dahil sa malayo ako at nakatayo ang mga babae kung classmate sa harap niya.

Biglang naputol ang sigawan nang sinabi nang aming guro na umupo siya sa aking tabi dahil iyon na lang ang bakanteng upuan. Naramdaman ko na may papalit sa pwesto ko at  unti unti kung inangat ang aking paningin sa kanya una kung nakita ang pares ng puting sapatos, brown na jeans, umbok, paakyat sa polo nang paaralan na min patungo sa kanyang dibdib at sa kanyang mapupulang labi, namumungay namata at matatangos na ilong. Ngumiti siya sa akin at sinabing "Pwedeng makigtapad nimo?"

Hindi ko alam ang sasabihin ko, ang tanging nagawa ko lang ay ang tumingin sa mga kaklase ko, nakikita ko  ang galit at pinagsamang iingit sa mata nang mga kakabaihan. Habang pagkainis naman sa mata nang mga kalalakeha, maaring inis dahil hawak nang lalaking nasaharapan ko ngayon ang atensyon nang boung klase.

Binalik ko ang aking paningin sa kanya, inayos ko ang reading glasses na sout ko at tumango. inurong ko na mga kalahating metro ang aking upuan mula sa kanya sa takot na baka ako naman ang pagbuntungan nang galit nang aking mga kaklase, iniisip ko na baka i bully nanaman nila ako. Ngunit napansin ko na habang nagtuturo ang guro sa harapan ay unti unti niyang inilalalpit ang kanyang upuan patungo sa pwesto ko. Hindi ko alam kung bakit pero inilalayo ko ang aking upuan hanggang sa nakadikit na talaga ako sa dingding nang aming room. akala ko titigil na siya ngunit mas dinikit pa niya ang kanyang upuan patungo sa pwesto ko na halos isang dangkal na lang ang layo nang mukha niya sa akin at dikit na dikit ang aming braso.

Bigla siyang nagsalita at sinabing "unsa imong ngalan" napatingin ako sa kanya ngunit bigla niyang hinipan nang malakas ang aking mukha na naging dahilan nang pagdikit ng kanyang ilang laway sa glasses ko at naging sanhi ng pagkahulog ko sa upuan dahil sa gulat.

Itutuloy....

The Woman Trapped in a Man's Body

To be a homophobe in 2014 is, increasingly, to find oneself on the fast track to social scorn. In an environment of growing acceptance, we condemn homophobic feelings, particularly in men, because we think they come from inside the individual and are thus his full responsibility. A man who says hateful things about gays is “backward.” He’s protecting his social status, or maybe he’s secretly gay himself. He needs to grow up or come out already.

However, the continued existence of homophobia—despite the obvious downsides—raises questions about its basic nature: Do psychological theories like those above really explain why gayness, specifically, evokes such fear, the kind that can sometimes even lead to violent speech and action? Do they account for why homophobia is such an easy bulwark against masculine insecurity? Why does coming out seem so impossible to some men? The only way to answer these questions is to stop thinking of homophobia as a personal choice and understand it as the inevitable and deliberate result of the culture in which American men are raised.  

Clearly, men in Philippines have grown up learning to be scared of gayness. But not only for the reasons we typically think—not only, in the end, because of religion, insecurity about their own sexuality, or a visceral aversion to other men’s penises. The truth is, they’re afraid because heterosexuality is so fragile.

Heterosexuality’s power lies in perception, not physical truth—as long as people think you’re exclusively attracted to the right gender, you’re golden. But perception is a precarious thing; a “zero-tolerance” policy has taught men that the way people think of them can change permanently with one slip, one little kiss or too-intimate friendship. And once lost, it can be nearly impossible to reclaim.

Put another way, the zero-tolerance rule means that if a man makes one “wrong” move—kisses another man in a moment of drunken fun, say—he is immediately assumed to be gay. Women have a certain amount of freedom to play with their sexuality (mostly because society has a hard time believing in lesbian sex at all). Male sexuality, on the other hand, is understood as unidirectional. Once young men realize they are gay, they become A Gay Person. We don’t hear about gay men discovering an interest in women later in life, and we rarely believe men when they say they are bisexual—the common, if erroneous, wisdom is that any man who says he is bi is really just gay and hasn’t admitted it yet.

The result of all this is that men are not allowed “complex” sexualities; once the presumption of straightness has been shattered, a dude is automatically gay. That narrative does not allow much freedom to explore even fleeting same-sex attractions without a permanent commitment. I knew a guy who, straight in high school, hooked up with dudes for the first semester of college. He was then in a monogamous relationship with a woman for the rest of college; in the weeks before graduation, I would still hear people express confusion about the existence of their relationship.

The zero-tolerance policy is legitimately scary, then, not just because it sticks you with a label, but also because it erases a lifetime of straightness. One semester of experimentation was worth more than every other hook-up and romance of this guy’s life—both before and afterward.

Indeed, such erasure is scary even if homosexuality itself isn’t a bad thing. Even if religion and Esquire didn’t teach men to be scared of each other’s bodies, they would still be afraid of the way a brush with gayness can so suddenly erase the rest of their sexuality. With so much on the line, it’s no surprise that men take up the job of policing this boundary themselves, lest it be policed by someone else, to their detriment.

It’s worth noting that men confront their fear with brilliant creativity. High-schoolers accuse each other, their activities, and even objects of being gay with precisely the zero-tolerance attitude that they themselves are navigating. A popular game in high school was “fag tag,” where boys slap each other’s packages with the back of their hands.  In college they played chicken, where two guys each slide their hand up the other one’s inner thigh. Whoever gets freaked out first loses—or wins, really. These games aren’t just grounded in disgust with homosex; they are playing out exactly what society has taught men about heterosexuality: One wrong move, and you’ll be permanently marked.

Homophobia, then, is precisely a fear, and one that these men are not at all foolish for entertaining. The behavior it engenders is a perceptive response to a sick system, rather than a sickness itself. That’s why I don’t hold a grudge against the kids in high school who said “fag,” or the occasional bartender who makes a weird comment about my date—they’re understandably more scared of me than I am of them.